Scheidsen….. mensen….

Veel commentaar op de fouten van scheidsen, het zij zo. Wij zitten luxe in een fauteuil en oordelen maar.

Op de site van onze eigen onvolprezen OSC.45 heb ik het al vaker aangekaart…. scheidsen doen OOK hun allerbest en maken, OOK, fouten.

Een docu wil ik u niet onthouden:

Invalshoek

Volop in het WK verkerend valt mij toch iets heel bijzonders op, iets wat ons oordeel over scheidsen toch wat moet matigen:

Wij als kijker krijgen van bepaalde akkefietjes vele herhalingen en ook nogereens vanuit diverse invalshoeken van de kamera’s.
Mij valt op dat hetzelfde akkefietje vanuit het ene kijk-punt heel anders toont van vanuit een heel ander kijk-punt.
Read more »

Eigen goal wel heel bijzonder

Gewoon om even te zien hoe Tante Harde-wind gekke dingen kan doen:

Koos Kradolfer: een echte OSC-er

Koos Kradolfer heeft “de pen” doorgekregen van Luuk Mathot:

Bijna 40 jaar ben ik al nauw verbonden aan ons OSC.
Alweer zo’n dikke 15 jaar verzorg ik het materiaal voor onze vereniging, samen met anderen natuurlijk.
Read more »

Jan Hensels, een OSC-man

Naam: Hensels
Voornaam: Jan
Waar ben je geboren? ‘s-Hertogenbosch
Wanneer? 20 januari 1960
Getrouwd/verloofd/verliefd? Ik ben vanaf ’92 getrouwd.
Broer(s)/zuster(s)? Ja, ik heb één broer
Opleiding? Mijn opleiding is LTS

Beroep? Nu ben ik Quality-operator.
”Quality-operator”?? …oftewel kwaliteits-medewerker.
Auto? Ja, een VeeWee-tje, een Volkswagen
Golf? Ja.
Wat eet je het liefst? Het liefste boerenkool. Met spek!
en rookworst? Nou, nee.
Drink je weleens alcohol? (breed lachend:) Matig. Alleen ’s-Zondags
Wat zijn de dingen die je graag doet, Jan?
Dingen die ik graag doe? Graag met mijn hond wandelen. Voetbal kijken, naar mijn zoon. Mijn hobby is OSC!
Jouw zoon zit ook op voetbal?
Ja. Die speelt in het Eerste. En ja, dat is inderdaad dus Johnny Hensels (brede lach).
Waar heb je een hekel aan?
(Denkt even diep na en herhaalt:) Waar heb ik een hekel aan….Ik heb een hekel aan mensen die in een 30 kilometer-zone gewoon 80/90 rijden. Hard rijden. Te hard rijden, asociaal rijden, daar heb ik een gruwelijke hekel aan.
Wat is je favoriete muziek? Elvis!
Heb je huisdieren… oh ja, want je hebt een hond hè…
Ja, Jacky. Duitse herder.
Wie zijn je beste vrienden? Laury Verhoeven en Harry Tibosch.
Wat is je beste eigenschap?
Mijn beste eigenschap is dat ik altijd heel eerlijk ben en oprecht.
… en je slechtste?
Dat ik af en toe te veel alcohol drink….
Ben je gelovig? Nee.
Welk elftal is “jouw” elftal?
Mijn elftal is het Eerste. Ik kom altijd kijken.
Doe je nog andere dingen bij OSC?
Vroeger ben ik hier actief vrijwilliger geweest, scheidsrechter geweest en ik ben leider geweest. Dat is al vanaf dat mijn zoon… en die zit hier ook al weer 14, 15 jaar.
Heb je ooit zelf elders gevoetbald?
Ja, ik heb vroeger bij Concordia, BLC en ook bij OSC gevoetbald.
Wat is jouw favoriete ploeg in het betaalde voetbal?
Geen. Totaal niet.
Wie is de beste voetballer bij OSC?
(denkt lang en diep na…)
Ik dacht hij gaat Johnny Hensels roepen?
Nee. Nee, nee, ik ga mijn zoon niet voorop zetten, natuurlijk niet.
Hij is wel één van de betere. Wie ik heel veel waardeer en ook altijd bij OSC is gebleven: Wesley van Rijn. Toch een jongen die altijd voorstopper/laatste man speelt en die even altijd dat “iets” heeft…het is niet altijd een hele goeie voetballer, maar hij staat er wanneer hij er moet staan. Dat waardeer ik.
Wie is de slechtste voetballer?
Wie is de slechtste voetballer?… De slechtste voetballers zitten op de bank!
Wie is de “hardste” voetballer?
Nee, dat zou ik zo niet weten.
Wat is het leukste wat je ooit bij OSC hebt meegemaakt?
Het leukste wat ik mee heb gemaakt dat is gewoon het Jeugdtournooi van afgelopen jaar.
Wat zie je graag veranderd bij OSC?
Dat de jeugd méér wordt betrokken bij het Eerste Elftal en de jeugd ook weet van waar we mee bezig zijn en wat het dan is om in een Eerste Elftal te voetballen.
Dat hebben ze nou nog niet in de gaten, en daarom is het ook zo leuk om Pupil-van-de-week te zijn. Maar ik wil eigenlijk ook iets hebben zo van: Een Elftal van de week, en dat ze een erehaag gaan maken zo van: wij zijn Elftal-van-de-week. Dat ze zo dus nog meer betrokkenheid krijgen.
Toevallig die column gelezen?… (Column “Rituelen” gaat o.m. daar over; red.)
Nee, van de week nog geen tijd voor gezien, maar ik hoorde dat straks toevallig van enkele dames.
Met welke OSC-er zou je graag een avondje praten in een kroeg?
Met Henri een keertje, Henri Wolfs.
Bij welke andere vereniging zou je je ook wel thuis kunnen voelen
Bij géén. Ho…. Bij Wilhelmina. Toch wel. Ja daar ben ik toch wel heel goed opgevangen, ja, dat mag er wel bij gezegd worden.
Wie zou je, anders dan de “normale” mensen, op je verjaardag uitnodigen?
Jou! (doelend op uw vragen-steller Peter Anshof)
Op naar de trefwoordjes:
Bestuur
Goeie zaak. Ze zijn echt met een stijgende lijn, ze zijn nou goed bezig. Betrokkenheid bij de clubsfeer, betrokkenheid bij de mensen die iets voor OSC doen. Er zit geen “afstand” meer tussen. Het wordt nauwer. Ze lopen niet meer naast hun schoenen.
Supportersvereniging Heel positief. Goeie opzet.
Het Eerste van OSC We zijn eh… zeker naargelang dat er heel belangrijke spelers zijn weggegaan…met de laatste wedstrijden die ik heb gezien (niet om nou naar de trainer te praten..) maar ze zijn met een stijgende lijn bezig. Er wordt véél meer gecombineerd, er wordt “wijs” gevoetbald. Niet meer dat gehaast, wat ik in het begin van het seizoen zag.
Club van 100 Daar heb ik verder niet zo’n mening over.
Trainingen Van het Eerste: we hebben nou een goeie trainer en wat ik van mijn zoon hoor: elke week worden ze er wijzer van. Hij doet het stapje-voor-stapje. Leermomenten. Kijk, dat is positief.
Website van OSC
200% ! Ik bekijk ‘m ongeveer zeven keer in de week.
Clubhuis Prachtig, leuk, gezellig.
Sfeer Wat ik zondags meemaak, is het gewoon altijd leuk.
het Krantje Zeer goed.
het Baken (nu nog even digitaal)
Als het straks weer uitkomt is dat heel belangrijk, want er staat altijd heel belangrijke informatie in. En dat is het voor de jeugd zeer zeker: ze komen toch weer in contact met de senioren, want er worden verhalen in verteld. Kijk, dat “leermoment” moet nog komen, want ik vind: zaterdags voetballen is eigenlijk ook zondags kijken. En dat is nog steeds… bij andere verenigingen zie je dat wel, dat de jeugd toch zondags, met de ouders, mee gaat kijken. Dat zien we heel weinig, hier.
Vakantieland?
Fuenteventura!
Nog iets toe te voegen? Nee, op dit moment niet. Ik ben een tevreden mens.

Zwarte Pieten

(column op de site van OSC45)

Een Oudhollandsch kaartspel, zoals ongetwijfeld eenieder weet, minstens vanaf nu.

Je moet “paren” maken, totdat de laatste kaart van het oneven aantal kaarten bij iemand in de hand overblijft: hij of zij heeft dan dus de Zwarte Piet.
En verliest.

Ik moest daar aan denken toen in ons clubhuis enthousiaste zwarte pieten opwachting maakten, uiteraard vergezeld van de Goede Sint. Of is het andersom?
Leuke ontmoeting met veel kinderen.

Toch heeft “zwarte pieten” een negatieve geur en smaak in het echte leven.
Menigeen zoekt naar menigander teneinde hem voor een verkeerd gelopen zaak “de zwarte piet” te kunnen geven, waardoor dan die ander schuldig bevonden moest worden aan het gefaalde gedoe.

In de politiek leeft het zelfs eigen leven en wordt openlijk het “zwarte pieten spel” gespeeld, opdat elkeen eigen stoep schoongeveegd weet en die ander de grote boef genoemd moet worden.

Bij de pliesie kunnen ze er inmiddels ook wat van, zeker nu het verbijsterende verschil tussen de kennelijk “noodzakelijke bezuinigingen” versus de wel érg ruime beloningen van (interim-)korpschefs zo zichtbaar is geworden.

En wiens “schuld” is dat?, om in het zwarte-pieten te verblijven.
Ach, lees de kranten maar! De Minister gaat snel in conclaaf met de korpsleiders, welke laatsten zich vermoeien te melden dat het allemaal wel meevalt en er “marktconform” wordt bezoldigd.
Zwarte-pieten, live in uw krant en op TV, za’k maar zeggen.

Geef mij de zwarte pieten in ons clubhuis maar, vrolijkheid en kinderknuffelheid viert hoogtij.

Soms heb je ook wel van die voetbalteams die zwarte-pieten, om het nog maar eens als werkwoord te gebruiken.
Je herkent het snel, hoor: zodra je ziet en hoort dat spelers onderling op elkander gaan mopperen, in woorden of groteske afkeurende gebaren, is het grote zwarte-pieten gestart.

Welaan: wenste u zwarte pieten te zien dan was van de week ons clubhuis de “place to be”.

Wilt u elders nog zwarte pieten zien?
Nou: op de velden van ons eigen OSC zult u “het” of “ze” niet vinden.
Ik herhaal: op velden van OSC’45 vindt u geen ge-zwarte-piet!

….Vruit…. héél erg af-en-toe wil een pupil of senior poging wagen het Zwarte-Pieten nieuw leven in te blazen, maar zijn onmiddelloos trainer en coach paraat om in de kiem het smoren toe te passen.

En andersom: hebbie de afgelopen wedstrijden van ons Eerste gevolgd? (indien niet: gaat allen heen en schaamt u diep; dat mag evt. in stilte en afzondering…)
De mannen spelen écht voor elkaar en met elkaar, gunnen elkaar de bal en zetten een heerlijk teamwerk op de mat.

Daar komt geen zwarte piet aan te pas!

En geen Sinterklaas ook niet, overigens:
geen enkel kado is onze mannen deel, ze “doen” het echt allemaal helemaal zelf.

Een voetbalveld zonder zwarte-pieten is het mooiste veld wat er is.
OK: één keer per jaar een clubhuis met Zwarte Pieten is net zo mooi.

Aan elke Zwarte Piet oprecht: tot volgend jaar! Nou ja, na 5 december, dan.
Tussendoor willen we er NIETS mee te maken hebben.

Peter Anshof van Gijn

Stellig!

Er wordt wat af-beweerd. En: met grooote stelligheid.

Natuurlijk doe ik van harte mee aan het poneren van stelligheden die zijn weerga niet kennen.
Je bent columnist of je bent het niet, toch?
….. dacht ik:

Zo las ik bijv. net een (Zondags-)krantje, kom ik tegen dat iemand heel stellig het volgende beweert:

“Buik, billen, dijen, rug. Het zijn de probleemzones.“

Vooruit: mijn buik wil nog wel een beetje “meedoen” met de idee dat er een piep-klein probleempje is, mijn strikte opvoeding verbiedt mij over billen te spreken, terwijl mijn dijen op zijn ergst oninteressant mogen heten te zijn.
Mijn rug is enkel door mijzelf gekozen “probleemzone” zodra mijn eega mij vraagt iets zwaars te gaan tillen.

Het stukje gaat over het verhelpen van “Cellulite, gelokaliseerde vetten en een verslapte huid”, maar de oplossing is al even stellig omdat dat alles (ik citeer dus echt) “als het ware kapot gedrukt worden”.
Ik wordt daar toch wat onrustig van….

Lees je je horrorscoop, staan ook daar weer vaak stelligheden in die maken dat, wanneer je er ook maar enigerlei waarde aan zou toekennen, de gehele dag bed houden enige remedie tegen het aangekondigde onheil is.

Het aftroeven van mijn eigen stelligheden heeft somtijds ook andere plek dan in advertorials of horoscopen:

Brabants Dagblad van maandag 9 november 2009 geeft van de hand van horrorspondent Constantijn Sleeuwenhoek in het kader van “Wedstrijd van de week” verslag van TGG – Rossum. Nou ja, verslag… Het is goeddeels meer een bespiegeling van schrijver over fusie-zaken:

De kop luidt: “Fusie is en blijft verboden woord”, hetgeen schrijver er overigens niet van weerhoudt het woord in zijn betoog erg regelmatig te gebruiken.
Sterker nog: scribent blijkt haast fobisch geïnteresseerd in fusies!
En daar zouden wij, als OSC;45, rol in kunnen spelen, zo meent hij.

Rossum wordt als eerste genoemd als kandidaat voor fusie, te weten met Hurwenen.
De voorzitter van Rossum, Peter Verhoeven, wordt sprekend opgevoerd en wordt geciteerd te melden dat hij over de “elkaar bijtende senioren” van Hurwenen en Rossum stelt: “Ik begrijp de sentimenten, maar het is natuurlijk eeuwig zonde”, doelend op de kennelijke onmogelijkheid van de fusie vanwege die sentimenten en kennelijk bijtgrage oudere spelers.

Let op, zodra hij klaar is met de bijtende senioren en het “eeuwig zonde” van gebrek aan fusie-wil tussen Rossum en Hurwenen, komt de BD-verslaggever bij TGG, en “dus” bij ons:

Ik citeer dan maar even kort de fusiepropagandist van het Brabants Dagblad:

“Bij TGG gruwt men voorlopig nog bij de gedachte aan een fusie (bijvoorbeeld OSC’45?), al ligt die wel op de loer.”

Tegen dit soort stelligheden kan ik helaas niet op.

Ik doe werkelijk mijn best mijn hersenspinsels enige stelligheid te geven, maar opboksen tegen “op de loer” liggende fusies kan ik niet, ik geef toe, het zal mijn zwakte wel zijn.

Hoewel… wat las ik tot groot genoegen van ons aller op dezelfde pagina in hetzelfde Brabants Dagblad over onze eigen jongens:

“OSC toonde gistermiddag karakter door een 3-1 achterstand om te buigen in een 3-3 gelijkspel”.

“Karakter tonen”.

Zien we nou wel: We worden Kampioen!!!!

…. of is dat dan weer iets TE stellig?

Peter Anshof van Gijn

Windows 7

Als u dit leest zit u achter een PC en, met een simpele 1+1=3 van mijn eigen onbeholpen kant, waag ik veronderstelling dat u ook iets weet van Windows.

“We” hebben dus een nieuwe variant van dit besturingssysteem, met geluksgetal 7 als naam.

Is het ook “gelukt”?, zo vragen wellicht iemanden van de lezers dezer woordbraaksels zich af.

Geholpen door een minstens 2 x per week volledig gecrashte laptop heb ik juist op dat Vista-geregelde “kreng” dan maar de update naar Windows-7 Home Premium (ruim honderd euri…) bot gevierd (… of is het gebotvierd?).

Ik moet zeggen dat ik vooralsnog aangenaam verrast ben door de stabiliteit van het hele gedoe en de fors toegenomen snelheid van alles wat ik eerder als tergend langzaam en in toenemende wanhoop aan mij voorbij zag kruipen.
Althans in mijn geval ben ik derhalve idee toegedaan dat de 100 Euri waardevol zijn uitgegeven.

Wel moet eerlijkheid gebieden te melden dat enkele programma’s eenvoudigweg weigeren verder dienst te doen onder het nieuwe besturingssysteem, da’s dan weer wat minder.

Van Microsoft zelve begrijp ik dat Vista erg “zwaar” was en Windows 7 derhalve veel “lichter” is geconstrueerd.

Mmmm..… soms denk ik dan, zoals nu, in een vergelijking met onze gewaardeerde selectie.

Met een beetje fantasie zou je kunnen stellen dat we dit seizoen ook wat “lichter” zijn geprogrammeerd, als het ware van de “zware Vista-opstelling” naar de lichtvoetiger 7-opstelling zijn overgestapt.

Net als Microsoft heb je dan dus ook te maken met een beta-fase, die we dan nu onderhand wel achter ons aller rug wensen te hebben:

We blikken niet meer terug op de zwaardere Vista-tijdperken, maar vergenoegen ons er in de huidige, lichtvoetiger selectie alle vertrouwen, ondersteuning en kansen te gunnen en te helpen geven.

Hoe?
Door, met al onze “lichtvoetige” aanmoedigingen die we samen maar kunnen bedenken, er voor onze jongens gewoon te ZIJN en van ons te doen horen.

We zien elkaar dus weer snel, met alle flitsende enthousiaste aanmoedigingen die we maar kunnen bedenken.
We zijn immers samen de 12e man, toch?

Peter Anshof van Gijn